دانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24442420240121دورنمای مناسبات ایران و عربستان و پیامدهای سیاسی- امنیتی آن در منطقه(مطالعه موردی کشور عراق)دورنمای مناسبات ایران و عربستان و پیامدهای سیاسی- امنیتی آن در منطقه(مطالعه موردی کشور عراق)473517299910.22126/mps.2024.10181.1032FAفرزادرستمیاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران .0009-0008-5533-2535مازنوفی جواددانشجوی دکتری جامعهشناسی سیاسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.Journal Article20240120ایران و عربستان سعودی به عنوان دو بازیگر کلیدی و موثر منطقه ای، نقش اثرگذاری در مناسبات و تحولات ژئوپلیتیکی خلیج فارس ایفا کرده اند. در دهه گذشته و به واسطه بسیاری از تحولات سیاسی- امنیتی در سطح منطقه روابط این دو بازیگر با چالشهای جدی رو به رو شد و تنشهای فی ما بین محیط امنیتی منطقه را هم با نوعی آنارشی سیاسی مواجه ساخت. اکنون و در سایه تحولات جدید منطقه ای، با میانجگیری کشورهایی از جمله عراق و چین شاهد ازسرگیری مناسبات ایران و عربستان از 2021 هستیم که در صورت عمق بخشی بیشتر به این رخداد سیاسی با اهمیت، شاهد تحولاتی بنیادین در معادلات سیاسی – امنیتی منطقه خواهیم بود. در پژوهش حاضر به صورت مشخص پیامدهای سیاسی – امنیتی تحولات روابط میان ایران و عربستان سعودی بر معادلات سیاسی – امنیتی عراق مورد تحلیل و بررسی قرار گرفت است؛ سوال اصلی پژوهش حاضر این است که دورنمای مناسبات میان ایران و عربستان چه تاثیرات و پیامدهایی برای معادلات سیاسی- امنیتی عراق به دنبال دارد؟ فرضیه پژوهش این گونه ساماندهی شده است که از سرگیری مناسبات میان ایران و عربستان، خارج شدن عراق به عنوان زمین بازی و زورآزمایی سیاسی دو طرف، کاهش نفوذپذیری سیاسی عراق، مواجهه مقتدرانه با بحران های امنیتی داخلی، ارتقاء وزن سیاسی عراق، کاهش فشارها بر اتخاذ یک دیپلماسی متوازن از سوی این کشور و افزایش امیدواری ها به مدیریت چالش های حوزه امنیت زیست محیطی را به دنبال خواهد داشت. در پژوهش حاضر با توجه به بهره گیری از منابع و مستندات پژوهشی و کتابخانه ای از روش تحقیق توصیفی- تحلیلی استفاده شده است.ایران و عربستان سعودی به عنوان دو بازیگر کلیدی و موثر منطقه ای، نقش اثرگذاری در مناسبات و تحولات ژئوپلیتیکی خلیج فارس ایفا کرده اند. در دهه گذشته و به واسطه بسیاری از تحولات سیاسی- امنیتی در سطح منطقه روابط این دو بازیگر با چالشهای جدی رو به رو شد و تنشهای فی ما بین محیط امنیتی منطقه را هم با نوعی آنارشی سیاسی مواجه ساخت. اکنون و در سایه تحولات جدید منطقه ای، با میانجگیری کشورهایی از جمله عراق و چین شاهد ازسرگیری مناسبات ایران و عربستان از 2021 هستیم که در صورت عمق بخشی بیشتر به این رخداد سیاسی با اهمیت، شاهد تحولاتی بنیادین در معادلات سیاسی – امنیتی منطقه خواهیم بود. در پژوهش حاضر به صورت مشخص پیامدهای سیاسی – امنیتی تحولات روابط میان ایران و عربستان سعودی بر معادلات سیاسی – امنیتی عراق مورد تحلیل و بررسی قرار گرفت است؛ سوال اصلی پژوهش حاضر این است که دورنمای مناسبات میان ایران و عربستان چه تاثیرات و پیامدهایی برای معادلات سیاسی- امنیتی عراق به دنبال دارد؟ فرضیه پژوهش این گونه ساماندهی شده است که از سرگیری مناسبات میان ایران و عربستان، خارج شدن عراق به عنوان زمین بازی و زورآزمایی سیاسی دو طرف، کاهش نفوذپذیری سیاسی عراق، مواجهه مقتدرانه با بحران های امنیتی داخلی، ارتقاء وزن سیاسی عراق، کاهش فشارها بر اتخاذ یک دیپلماسی متوازن از سوی این کشور و افزایش امیدواری ها به مدیریت چالش های حوزه امنیت زیست محیطی را به دنبال خواهد داشت. در پژوهش حاضر با توجه به بهره گیری از منابع و مستندات پژوهشی و کتابخانه ای از روش تحقیق توصیفی- تحلیلی استفاده شده است.https://mps.razi.ac.ir/article_2999_aecc0e19c7c336cc5dd959528f407daa.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24442420240121Kurdish movement and Iraq's ethnic-identity conflicts
(Focusing on the era after the collapse of the monarchy in Iraq)جنبش کردی و تعارضات هویتی-قومی عراق (تمرکز بر دوران بعد از فروپاشی سلطنت در عراق)473517309410.22126/mps.2024.10504.1036FAمحمدابوالفتحیاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.0000-0003-4705-5183کامرانلطفیاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران .0000-0002-5898-2447عاطفهصادقیکارشناس ارشد روابط بینالملل، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.Journal Article20240417Social movements are always a collective behavior, today they are a product of the context and internal environment of countries; However, other issues such as security problems in the external environment of that country can also be effective in their formulation. In this regard, one of the countries that has many religious-ethnic and linguistic diversity is Iraq, which has always provided the ground for the emergence of all kinds of independence-seeking movements and activities. This country is in a sensitive position geopolitically and has always witnessed the presence of foreigners in its land throughout its history. Instability and lack of independence in Iraq, as well as the existence of dictatorial governments in different ages, have provided the ground for intensifying ethnic-identity conflicts and centrifugal tendencies. From this point of view, the main question of the current research is what is the main reason for the maturation of the Iraqi Kurdish movement in the post-Saddam Hussein governance environment? In order to answer, this hypothesis is proposed: the fragility of the national government has caused the intensification of the gap among ethnic-identity diversities and this has led to the increase of nationalist sentiments and the emergence of a kind of separatism in the form of the Kurdish movement. Based on this, in the light of the indicators of the fragile state, including political, social and economic, we see the formation of a checkered pattern of problems in the dictionary of the Kurdish movement on the page of the Iraqi nation-state. Therefore, the authors have tried to explain the issue in question by applying the methodological foundations of the fragile state theory and draw a new perspective on the emergence of the Kurdish movement in Iraq; It should be noted that the research method in this study is qualitative and causal.جنبشهای اجتماعی همواره بهعنوان یک رفتار جمعی، امروزه محصول بافتار و محیط درونی کشورها میباشند؛ هرچند مسایل دیگری نظیر معضلات امنیتی در محیط بیرونی آن کشور نیز میتواند در صورتبندی آنها موثر واقع شود. در همین راستا، یکی از کشورهایی که دارای تنوعات مذهبی-قومی و زبانی متعددی میباشد، عراق است که همواره زمینهی بروز انواع جنبشها و فعالیتهای استقلالطلبانه در آن فراهم بوده است. این کشور، به لحاظ ژئوپلیتیکی در موقعیت حساسی قرار گرفته است و همواره در طول تاریخ حیاتش، شاهد حضور بیگانگان در خاک خود بوده است. بیثباتی و عدم استقلال در عراق و همچنین وجود دولتهای دیکتاتور در اعصار مختلف، زمینه را برای تشدید منازعات قومی-هویتی و گرایشات گریز از مرکز، فراهم نموده است. از این منظر، پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که علت اصلی نُضج جنبش کردی عراق در فضای حاکمیتی پسا صدام حسین چیست؟ جهت پاسخ، این فرضیه مطرح میباشد: شکنندهگی دولت ملی سبب تشدید شکاف در میان تنوعات قومی -هویتی شده و این امر منجر به افزایش احساسات ملی گرایانه و بروز نوعی جداییطلبی در قالب جنبشکردی گردیده است. برهمین اساس، در پرتو شاخصهای دولت شکننده اعم از سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، شاهد تکوین شطرنجی از معضلات در قاموس جنبشکردی در صحفه دولت-ملت عراق، میباشیم. از اینرو، نویسندگان تلاش نمودهاند تا با کاربست مبانی متدلوژیک نظریه دولت شکننده به تبیین مسئله مورد نظر بپردازند و چشمانداز تازهای را در مورد تکوین ظهور جنبشکردی در عراق، ترسیم نمایند؛ لازم به ذکر است که روش تحقیق در این پژوهش، کیفی و از نوع علّی میباشد.https://mps.razi.ac.ir/article_3094_5161cc70a0567eed15ee9f88c770bd7b.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24442420240121Türkiye's Position in Russia's National Security Policy: Geopolitical Threats and Strategic Participationجایگاه ترکیه در سیاست امنیت ملی روسیه: تهدید ژئوپلیتیک و شریک راهبردی517541317010.22126/mps.2024.10535.1038FAمحمدجوادمحمدیکارشناس ارشد مطالعات روسیه، دانشکدۀ مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران .جهانگیرکرمیدانشیار دانشکدۀ مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0001-8815-7069Journal Article20240430In recent decades, due to regional developments in the Eurasian and Middle East regions and especially after the Arab Spring in 2010 the interactions between Russia and Turkey have increased. But the relations between the two countries have progressed from extensive cooperation to the border of breaking ties. The main issue in this regard is that the regional level of interactions between the two countries has become more important than any other period, and Turkey has become one of the most important issues of Russia's foreign and security policy. This article answers the question what is Turkey's position in Russia's national security policy? The hypothesis is that Turkey is a potential threat to the national security of the Russian Federation due to its special geopolitical position in the export of Russian energy resources, membership in NATO and influence in the Caucasus region, as well as limiting Russia's regional influence in the Middle East. While Turkey poses a threat, it also has important possibilities and opportunities for Russia as a strategic partner. This issue has guaranteed the continuation of relations between the two countries. To discuss about this hypothesis, the method of qualitative analysis of variables and measuring their logical relationship through data taken from books, articles and reports of reputable research centers, especially in Russia, has been used. The theoretical basis of these discussions is offensive realism, and the achievement of this article is that the correct understanding of Turkey's position in the security policy of Russia has clearly shown the possibilities and limitations of the regional relations between Iran and Russia.در دهه های اخیر بنا به اقتضای تحولات منطقه ای در حوزه اوراسیایی و خاورمیانه و به ویژه پس از بهار عربی از 2010 تعاملات روسیه و ترکیه افزایش یافته و روابط دو کشور از همکاری گسترده تا مرز قطع روابط پیش رفته است. مساله اصلی در این رابطه آن است که سطح منطقه ای تعاملات دو کشور بیش از هر دوره دیگری اهمیت یافته و ترکیه را به یکی از مهم ترین مسائل سیاست خارجی و امنیتی روسیه تبدیل کرده است. این مقاله بر آن است که به این سوال پاسخ می دهد که ترکیه در سیاست امنیت ملی روسیه چه جایگاهی دارد؟ فرضیه ای که ارائه شده آن است که ترکیه به دلیل داشتن موقعیت ژئوپلتیکی ویژه در صادرات منابع انرژی روسیه، عضویت در ناتو و نفوذ در منطقه قفقاز و نیز محدود سازی نفوذ منطقه ای روسیه در خاورمیانه، تهدیدی بالقوه برای امنیت ملی فدراسیون روسیه محسوب می شود که در عین تهدید زایی، امکان ها و فرصت های مهمی را نیز برای روسیه به عنوان یک شریک راهبردی دارد و همین موضوع ضامن تداوم روابط دو کشور بوده است. برای بررسی این فرضیه از روش تحلیل کیفی متغیرها و سنجش رابطه منطقی آنها از طریق داده های برگرفته از کتب، مقالات و گزارش های مراکز معتبر پژوهشی به ویژه در روسیه بهره گرفته شده است. مبنای نظری این مباحث واقع نگری تهاجمی ست و دستاورد مقاله آن است که درک درست از جایگاه ترکیه در سیاست امنیتی و روسیه امکان ها و محدودیت های روابط منطقه ای ایران و روسیه را به روشنی نشان داده است.https://mps.razi.ac.ir/article_3170_7da5f5c12e8d4a130116cf8a64f27208.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24442420240121Investigating the reason for Iran's confrontation and how to interact in Iran-Saudi Arabia relations after the Mena incidentبررسی چرایی تقابل ایران و چگونگی تعامل در روابط ایران – عربستان سعودی پس از حادثه منا565587310210.22126/mps.2024.10620.1040FAسیدعلی اکبرحسینی شحنهاستادیار گروه معارف اسالمی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران.0009-0005-2322-6840Journal Article20240514Iran and Saudi Arabia have had ups and downs relations since the Islamic revolution. Although the trend of these relations has been towards tension, interaction and friendship can also be seen in the behavior of the two countries in short periods. Beyond the ideological confrontation between the two countries, both of which see themselves in the position of Dar al-Islam, the issue that appears to be important is the periodic events that have led the relations between the two countries to darkness, and one of these events is the Mena incident in 2014. It was in Saudi Arabia that pushed the tensions between the two countries to an all-out crisis, and we can still identify the shadow of this crisis after nearly a decade. What is the nature of the political gap between the two countries needs a serious pathology. The necessity of discussion and its importance lies in the fact that both countries are Muslim and their interaction can include the interests of Muslims and Islamic countries more than confrontation. Therefore, the purpose of this article is to find the root cause and how of the tensions between the two countries after the Mena incident. What is the reason for Iran's confrontation and how to interact in Iran-Saudi relations after the Mena incident? From the Mena incident to the year 1402 when the interaction between the two countries resumed, relations are considered fragile. Regarding the nature of these tensions, in this article we discussed the unresolved historical problems, the aggressive form of the Islamic Republic for Saudi Arabia and the Mena incident as a huge crisis. The Shiite place in foreign policy was mentioned in order to create interaction between the two countries.ایران و عربستان از وقوع انقلاب اسلامی، تا کنون روابط پر فراز و نشیبی را داشته اند. اگرچه سویه ی این روابط بیشتر به سمت تنش بوده است اما در رفتار دو کشور در ادوار کوتاه مدتی، تعامل و دوستی نیز دیده می شود. ورای تقابل ایدئولوژیک بین دو کشور که هر دو خود را در جایگاه دارالاسلام می بینند مسئله ای که مهم جلوه می کند حوادث دوره ای است که روابط دو کشور را به سمت تیرگی سوق داده است و یکی از این حوادث، حادثه ی منا در سال 1394 در عربستان بود که تنش های دو کشور را به سمتِ بحرانی همه جانبه پیش برد و سایه ی این بحران را کماکان پس از نزدیک به یک دهه می توانیم شناسایی کنیم. اینکه ماهیت شکاف سیاسی بین دو کشور چیست نیاز به آسیب شناسی جدی دارد. ضرورت بحث و اهمیتش در این است که هر دو کشور، مسلمان هستند و تعامل آنها بیشتر از تقابل می تواند منافع مسلمانان و کشورهای اسلامی را شامل شود. بنابراین هدف این مقاله ریشه یابی چرایی و چگونگی تنش های بین دو کشور پس از حادثه ی منا است. چرایی تقابل ایران و چگونگی تعامل در روابط ایران – عربستان پس از حادثه منا چیست؟ از حادثه ی منا تا سال 1402 که تعامل دو کشور دوباره از سرگرفته شد روابط شکننده ارزیابی می شود. در خصوص چیستی این تنش ها در این مقاله به مشکلات تاریخی حل نشده، شکل تهاجمی جمهوری اسلامی برای عربستان و حادثه ی منا به عنوان یک بحران عظیم پرداختیم و در زمینه ی چگونگی تعامل نیز به تمرکز بر اقتصاد و همگرایی و البته جایگزینی رویکرد اسلامی به جای شیعی در سیاست خارجی اشاره شد تا بتوان به تعامل بین دو کشور را ایجاد کرد.https://mps.razi.ac.ir/article_3102_e0eb1279363740bbe0b301102b94d554.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24442420240121A regional crisis study of Ibrahim's peace plan and its impact on
China's international interests in the Persian Gulfبحران پژوهی منطقه ای طرح صلح ابراهیم و تاثیر ان بر منافع بین المللی چین در خلیج فارس587611316710.22126/mps.2024.10692.1042FAمحسنجمشیدیپژوهشگر سیاسی و دانش اموخته ی دکتری تخصصی علوم سیاسی ( گرایش مسائل ایران ) ، واحد کرمانشاه ، دانشگاه ازاد اسلامی ، کرمانشاه ، ایران0000-0001-8694-0324سارافلاحیاستاد یار و عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی، واحد ایلام ، دانشگاه ازاد اسلامی ، ایلام ، ایران.میر ابراهیمصدیقاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل ، واحد کرج،دانشگاه ازاد اسلامی ، کرج، ایران.Journal Article20240531Abstract: The theorists of political studies and international relations believe that countries that are close to each other often have areas of overlapping political relations, and as a result, their foreign policy is strongly influenced by their neighbors. China considers the connection and normalization of relations between the Arab countries of the Persian Gulf and the Zionist regime as a contradiction in its foreign policy and international interests. The current research is of applied type and descriptive-analytical method, with the aim of influencing the peace plan of Ibrahim on the relationship of China's international interests on the Persian Gulf region and West Asia as the most strategic region in the Islamic world. The question is, what effect has the normalization of relations between the UAE and Israel had on China's international interests in the Persian Gulf? It seems that the normalization of relations between the UAE and Israel due to the closeness of this regime to the United States will face major challenges to China's interests in the Persian Gulf. The findings of the research show that, for the implementation of the cooperative security model in the Persian Gulf, preliminary solutions can include the following: regular periodic security talks at high and medium levels, building trust through agreements in the field of notifying military exercises, exchange of observers, exchange information and finally reaching agreements in the field of preventing accidents at sea and along the common borders, navigation in waterways and air, ensuring the security of shipping in the mouth of the Strait of Hormuz and active cooperation in preserving the environment of the region.<br /><br /><br /><br />Keyword :Normalization of relations , Ibrahim Agreement , National and international interests , Explicit and covert diplomacy , Persian Gulf countries.چکیده : نظریه پردازان مطالعات سیاسی و روابط بین الملل معتقدند کشورهای نزدیک به هم، غالباً مناطق ارتباط سیاسی متداخلی داشته و در نتیجه سیاست خارجی آن ها نیز به شدت از همسایگانشان تاثیر می پذیرد. چین ارتباط و عادی سازی روابط بین کشورهای عربی حوزه ی خلیج فارس و رژیم صهیونستی را تناقض در حوزه سیاست خارجی و منافع بین المللی خود تلقی می نماید. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و روش توصیفی- تحلیلی و با هدف تاثیر پذیری طرح صلح ابراهیم بر ارتباط منافع بین المللی چین بر منطقه ی خلیج فارس و غرب اسیا به عنوان استراتژیک ترین منطقه در جهان اسلام تدوین و ترسیم شده است. سوال این است که ، عادی سازی روابط امارات و اسرائیل چه تاثیری بر منافع بین المللی چین در خلیج فارس داشته است؟ بنظر می رسد که عادی سازی روابط امارات و اسرائیل به دلیل نزدیکی این رژیم به ایالات متحده، منافع چین را در خلیج فارس با چالش های اساسی مواجه نماید. یافته های پژوهش نشان می دهند که ، برای پیاده سازی الگوی امنیت مشارکتی در خلیج فارس راهکارهای مقدماتی میتوانند شامل موارد زیر باشند: گفتگوهای ادواری منظم امنیتی در سطوح عالی و متوسط، اعتمادسازی از طریق توافقاتی در زمینه اطلاع دادن رزمایش نظامی، مبادله ناظران، تبادل اطلاعات و در نهایت رسیدن به توافقاتی در زمینه جلوگیری از بروز حوادث در دریا و در طول مرزهای مشترک، ناوبری در راههای آبی و هوایی، تأمین امنیت کشتیرانی در دهانۀ تنگه هرمز و همکاری فعالانه در حفظ محیط زیست منطقه .<br /><br />واژگان کلیدی :عادی سازی روابط، توافقنامه صلح ابراهیم ، منافع ملی و بین المللی،دیپلماسی اشکار و پنهان،کشورهای حوزه خلیج فارس.https://mps.razi.ac.ir/article_3167_5874b66a09bf506af47a2433d045eeb5.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24442420240121A comparative study of Qatar's foreign policy towards Iran and Saudi Arabia (2013-2023)مطالعه تطبیقی سیاست خارجی قطر در قبال ایران و عربستان (2023–2013)587611316810.22126/mps.2024.10774.1043FAاشکانگل افشاندانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0009-0004-4835-1544حسننعیم آبادیاستادیار گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علوم اسلامی شهید محلاتی، قم، ایرانمحمدعلیاشتیاقیدانشجوی جامعه شناسی سیاسی، گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایرانJournal Article20240617Since its formation, the foreign policy of the Kingdom of Qatar has always been developed in order to ensure the survival and continuity of the rule of the Al-Thani family in a country with severe geopolitical limitations and high vulnerability. Relations with regional big powers have a vital aspect. As two regional powers, Iran and Saudi Arabia have played an essential role in regional developments, and it is important to examine the foreign policy of other countries in the region in relation to these two regional powers.Therefore, this research tries to address the basic question of how Qatar's foreign policy has been towards Iran and Saudi Arabia since 2013 and during the reign of Sheikh Tamim bin Hamad. In response to this question, it is hypothesized that the Kingdom of Qatar, by adopting an open door policy, while avoiding regional conflicts, tries to play the role of a conciliator in conflicts. This research is based on the comparative method, the application of the theory of realism and the use of primary and secondary sources, including domestic and international documents, books and articles, internet searches, artificial intelligence programs, etc. examines the issue.At the end of the research findings, it confirms the fact that Qatar's foreign policy strategy in establishing relations with Iran and Saudi Arabia compared to other countries in the Persian Gulf is to create a balance in favor of Saudi Arabia, and in fact, the decision makers of Qatar's foreign policy apparatus have adopted strategies which leads to closer proximity to Saudi Arabia along with Iran's relative satisfaction in regional developmentsسیاست خارجی پادشاهی قطر از زمان شکلگیری، همواره در راستای تامین بقا و استمرار حاکمیت خاندان آل ثانی در کشوری با محدودیتهای شدید ژئوپلتیک و آسیبپذیری بالا مورد برسازی قرار گرفته در این راستا برای حصول به هدف مذکور، ایجاد توازن در روابط با قدرتهای بزرگ منطقهای دارای جنبه حیاتی میباشد. ایران و عربستان بهعنوان دو قدرت منطقهای نقش اساسی در تحولات منطقه داشته و بررسی سیاست خارجی دیگر کشورهای منطقه در قبال این دو قدرت منطقهای حائز اهمیت میباشد. بنابراین این پژوهش سعی دارد به این پرسش اساسی بپردازد که سیاست خارجی قطر از سال 2013 و در دوران پادشاهی شیخ تمیم بن حمد در قبال ایران و عربستان چگونه بوده است؟ در پاسخ به این پرسش این فرضیه مطرح میشود که پادشاهی قطر در بازه زمانی مذکور با اتخاذ سیاست درهای باز، ضمن پرهیز از تخاصمات منطقهای، تلاش نموده نقش بازیگر مصالحهگر را در منازعات ایفا نماید. این پژوهش با روش مقایسهای، کاربست نظریه رئالیسم و استفاده از منابع اولیه و ثانویه مشتمل بر اسناد، کتب و مقالات معتبر داخلی و بینالمللی، جستجو در شبکههای اینترنتی، برنامههای هوش مصنوعی و... به بررسی موضوع میپردازد. در پایان یافتههای پژوهش موید این واقعیت است که راهبرد سیاست خارجی قطر در برقراری روابط با ایران و عربستان نسبت به سایر کشورهای حوزه خلیج فارس ایجاد موازنه متمایل به عربستان بوده و درواقع تصمیم سازان دستگاه سیاست خارجی قطر استراتژی هایی را اتخاذ نموده که به نزدیکی بیشتر به عربستان همراه با تأمین رضایت نسبی ایران در تحولات منطقهای منتهی می شود.https://mps.razi.ac.ir/article_3168_d619738f7ed7764a827986787ea988f7.pdf