دانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24443420250120Exclusive Citizenship and the Production of “Bare Life”: A Critique of Liberal Theories of Nationality from the Perspective of Syrian Kurdish Experienceشهروندی انحصاری و تولید «حیات برهنه»: نقد نظریات لیبرال تابعیت از منظر تجربۀ کردهای سوریه487516376810.22126/mps.2025.12272.1067FAشیماحسنی کردستانیکارشناسارشد علوم سیاسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.0009-0004-7590-1003Journal Article20250603This research provides a critical analysis of the mechanisms of political exclusion in modern states, focusing on the experience of Syrian Kurds following the 1962 census. The fundamental problem is that liberal theories of citizenship, based on universal rights, legalism, and international institutions, are incapable of explaining and preventing the phenomenon of structural statelessness. The main objective of the study is to critique these theories and offer an alternative theoretical framework based on Carl Schmitt's concepts of the "state of exception" and the "moment of decision," as well as Giorgio Agamben's notions of "bare life" and homo sacer. The central research question is how the mechanisms of political exclusion in modern states can be analyzed through the lens of these theories, and why liberal theories fail to explain this phenomenon. The research methodology is based on documentary analysis and a comparative review of political theories. Data were collected from library sources and reports by international human rights organizations. The key findings show that the 1962 census was a clear example of the Schmittian "moment of decision," which led to the exclusion of 120,000 Kurds from the citizenship order and their transformation into Agambenian homo sacer. This process involved the suspension of ordinary citizenship laws, the application of arbitrary criteria, and the creation of friend/enemy distinctions at the domestic level. The study reveals that the state of exception shifted from a temporary condition to a permanent and institutionalized one, and that Kurdish areas functioned as Agambenian "camps." Decree 49 in 2011 represents a clear instance of "inclusive exclusion." The innovation of the research lies in the analytical application of biopolitical concepts to a concrete case and in demonstrating the structural inadequacy of liberal theories. The conclusion presents theoretical and practical solutions for transcending the Westphalian model and moving toward new concepts of citizenship based on human dignity.این پژوهش به تحلیل انتقادی مکانیسمهای طرد سیاسی در دولتهای مدرن با تمرکز بر تجربۀ کردهای سوریه پس از سرشماری ۱۹۶۲ میپردازد. مسئلۀ اساسی این است که نظریات لیبرال شهروندی مبتنی بر حقوق جهانی، قانونمحوری و نهادهای بینالمللی قادر به تبیین و پیشگیری از پدیدۀ بیتابعیت ساختاری نیستند. هدف اصلی مطالعه نقد این نظریات و ارائۀ چارچوب نظری جایگزین مبتنی بر مفاهیم «وضعیت استثنایی» و «لحظۀ تصمیم» کارل اشمیت و «حیات برهنه» و «هومو ساکر» جورجو آگامبن است. سؤال محوری پژوهش این است که چگونه میتوان مکانیسمهای طرد سیاسی در دولتهای مدرن را از منظر این نظریات تحلیل کرد و چرا نظریات لیبرال در توضیح این پدیده ناکام میمانند. روششناسی پژوهش مبتنی بر تحلیل اسنادی و بررسی تطبیقی نظریات سیاسی است. دادهها از منابع کتابخانهای و گزارشهای سازمانهای بینالمللی حقوق بشر جمعآوری شده است. یافتههای کلیدی نشان میدهد که سرشماری ۱۹۶۲ نمونۀ کاملی از «لحظۀ تصمیم» اشمیتی بود که به طرد ۱۲۰ هزار کرد از نظم شهروندی و تبدیل آنها به «هومو ساکر» آگامبنی منجر شد. این فرایند شامل تعلیق قوانین عادی شهروندی، اعمال معیارهای خودسرانه و ایجاد تمایز دوست / دشمن در سطح داخلی بود. این مطالعه آشکار میسازد که وضعیت استثنایی از حالت موقت به وضعیت دائمی و نهادینه تبدیل شد و مناطق کردنشین بهعنوان «اردوگاه» آگامبنی عمل کردند. فرمان ۴۹ در سال ۲۰۱۱ نمونۀ بارز «شمول طردکننده» محسوب میشود. نوآوری پژوهش در کاربرد تحلیلی مفاهیم زیستسیاست بر موردی عینی و نشان دادن ناکارامدی ساختاری نظریات لیبرال است. نتیجهگیری راهکارهای نظری و عملی برای عبور از مدل وستفالیایی و حرکت بهسمت مفاهیم جدید شهروندی مبتنی بر کرامت انسانی ارائه میدهد.https://mps.razi.ac.ir/article_3768_5b0d6d153432d2a1c690ea6a217066aa.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24443420260121Identity Discourse Analysis in Foreign Policymaking;
A Comparison of Iran and Turkey in the Syrian Crisisتحلیل گفتمان هویتی در سیاستگذاری خارجی؛ مقایسۀ ایران و ترکیه در بحران سوریه517540375510.22126/mps.2025.12210.1065FAعلی اشرفنظریدانشیار دانشگاه تهرانپرهامپوررمضانپژوهشگر ،گروه کشمکش و همکاری در خاورمیانه،مرکز پژوهش های علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه،تهران ،ایران0000-0001-7375-0054Journal Article20250522With the rise of the Assad regime in Syria, the issue of identity has gained significant importance. Alongside this, the presence of Iran and Turkey as two ideologically driven, conflict-oriented actors in the region has further highlighted the role of identity in shaping political conflicts in Mesopotamia. Given these developments, the central research question of this study can be framed as follows: “How have identity-related factors influenced the competition between Iran and Turkey in the Syrian crisis?” This research aims to analyze the impact of ideological and ethno-religious identities on the foreign policies of Iran and Turkey toward Syria, while also examining how this rivalry has affected the security and geopolitical structure of the Mesopotamian region. Using a qualitative research methodology, the authors seek to test the hypothesis that “the clash between the identities constructs of the Islamic Republic of Iran and Turkey has been a significant factor in intensifying competition and increasing instability in Syria and the broader region.” The study concludes that identity-based factors have played a crucial and compelling role in shaping the behavior and foreign policies of Iran and Turkey in the Syrian crisis. Contrary to analyses that focus solely on geopolitical or economic interests, this research demonstrates that ideological, religious, and historical identities have fundamentally shaped the perceptual frameworks of decision-makers in both countries, significantly influencing their strategic choices and alliances. Turkey, drawing on its Sunni identity and neo-Ottoman aspirations, has supported Sunni opposition groups against the Assad government, while Iran, with its Shi’a-oriented approach and discourse of resistance, has backed the Assad regime and its allied forces.با روی کار آمدن حکومت الجولانی در سوریه شاهدیم که نگاه به امر هویت اهمیت فراوانی یافته است. در کنار این امر، حضور ایران و ترکیه بهعنوان دو بازیگر هویتمند جدالگرا در این منطقه سبب شده تا نقش هویت در شکلگیری منازعات سیاسی میانرودان مهم باشد. با توجه به موارد مذکور، در پژوهش حاضر میتوان این پرسش اصلی را مطرح کرد که مؤلفههای هویتی چگونه در رقابت ایران و ترکیه در بحران سوریه نقشآفرینی کردهاند. در این پژوهش تلاش شده تأثیر هویتهای ایدئولوژیک و قومی- مذهبی بر سیاست خارجی ایران و ترکیه در قبال سوریه و بررسی چگونگی بازتاب این رقابت در ساختار امنیتی و ژئوپلیتیک منطقۀ میانرودان تحلیل شود. نگارندگان با استفاده از روش پژوهش کیفی در پی به آزمون گذاردن این فرضیه است که تضاد در هویتهای جمهوری اسلامی ایران و ترکیه یکی از عوامل مؤثر در تعمیق رقابت و افزایش بیثباتی در سوریه و منطقه بوده است. نتیجه آنکه مؤلفههای هویتی نقش اساسی و گیرا در جهتدهی به رفتار و سیاست خارجی ایران و ترکیه در بحران سوریه ایفا کرده است. برخلاف تحلیلهایی که تنها بر منافع ژئوپلیتیکی یا اقتصادی تأکید دارند، این مطالعه نشان میدهد که هویتهای ایدئولوژیک، مذهبی و تاریخی، چارچوب ادراکی تصمیمگیران دو کشور را شکل داده و در انتخاب راهبردها و ائتلافها بسیار اثرگذار بوده است. ترکیه با تکیه بر هویت سنی و تمایلات نئوعثمانی، به حمایت از گروههای سنی مخالف دولت اسد پرداخته، در حالی که ایران با رویکردی شیعی و گفتمان مقاومت، از دولت اسد و نیروهای همسو حمایت کرده است.https://mps.razi.ac.ir/article_3755_cc94df2683b8a8b132e4b256a983a049.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24443420260121An Analysis of Iran’s Environmental Challenges Based on Habermas’s Theory of the Public Sphereتحلیل چالشهای زیستمحیطی ایران بر اساس نظریۀ حوزۀ عمومی هابرماس541568375610.22126/mps.2025.12131.1059FAنرگساکسادانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی.دانشگاه رازی کرمانشاه0009-0003-5867-653Xطهماسبعلی پوریانیدانشیارگروه علوم سیاسی وروابط بین الملل دانشکده علوم اجتماعی .دانشگاه رازی کرمانشاهجلالشفیعیدانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی.دانشکده علوم اجتماعی.دانشگاه رازی کرمانشاهJournal Article20250504Iran faces major environmental crises such as water scarcity, air pollution, soil erosion, dust storms, and land subsidence, which pose serious threats to sustainable development. These issues not only endanger the country’s natural ecosystem but also have significant consequences for public health, social security, and quality of life. Although natural factors like drought and climate change contribute to the severity of these crises, much of the problem stems from structural weaknesses in resource management, lack of transparency in policymaking, and absence of mechanisms for collective participation. The emergence of environmental movements in the early 1960s was a response to global concerns about resource destruction, increasing pollution, and rising consumerism. These movements gained momentum in the following decade as acquiring environmental information became the first step toward sustainability and a condition for humanity’s survival. Understanding principles of environmental recognition and living accordingly increasingly provides the public with demands to protect the environment. This research, based on the general theory of Habermas and a descriptive-analytical approach, examines the role of social institutions, media, universities, and civil society actors in addressing environmental crises in Iran. From a general perspective, it allows analysis of the relationship between official power structures and public participation, emphasizing the importance of rational discourse in decision-making. Findings indicate that lack of an independent public sphere and discourse-centered approaches, along with weak citizen participation, have led to declining social capital in environmental matters. Ultimately, this study highlights the need to reconstruct the public sphere, strengthen civil society, ensure access to information, and foster collective will in society.بحرانهای زیستمحیطی از جمله کمبود منابع آب، آلودگی هوا، فرسایش خاک، ریزگردها و فرونشست زمین، چالشهای اساسی توسعۀ پایدار در ایران به شمار میآیند. این مسائل نهتنها زیستبوم طبیعی کشور را تهدید میکنند، بلکه پیامدهای گستردهای بر سلامت عمومی، امنیت اجتماعی و کیفیت زندگی شهروندان داشتهاند. اگرچه عوامل طبیعی مانند خشکسالی و تغییرات اقلیمی در شدت این بحرانها نقش دارند، بخش عمدهای از آنها به ضعف ساختاری در مدیریت منابع طبیعی، نبود شفافیت در سیاستگذاری و فقدان سازوکارهای مشارکت جمعی بازمیگردد. ظهور جنبشهای زیستمحیطی در اوایل دهۀ ۱۹۶۰، پاسخی به نگرانیهای جهانی دربارۀ تخریب منابع طبیعی، افزایش آلودگی و رشد مصرفگرایی بود. این جنبشها در دهههای بعدی شتاب گرفتند؛ زیرا کسب اطلاعات محیطزیستی نخستین گام در مسیر پایداری و از شروط اساسی بقای آیندۀ بشر تلقی میشود. درک اصول شناخت محیطزیست و زندگی بر اساس آن، زمینۀ شکلگیری مطالبات عمومی برای حفاظت از محیطزیست را فراهم میکند. این پژوهش با تکیه بر نظریۀ حوزۀ عمومی هابرماس و با رویکرد توصیفی-<sup> </sup>تحلیلی، نقش نهادهای اجتماعی، رسانهها، دانشگاهها و جامعۀ مدنی را در مواجهه با بحرانهای زیستمحیطی ایران بررسی میکند. نتایج تحقیق نشان میدهد که فقدان حوزۀ عمومی مستقل و گفتمانمحور، همراه با ضعف مشارکت عقلانی شهروندان، منجر به کاهش سرمایۀ اجتماعی در این حوزه شده است. در پایان، بر بازسازی حوزۀ عمومی، تقویت نهادهای مدنی، دسترسی آزاد به اطلاعات و شکلگیری ارادۀ جمعی تأکید شده است.https://mps.razi.ac.ir/article_3756_4b2abe18a866fbc193ed3f76fc2951ff.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24443420260121The Role of Identity and Interests in Iran's Foreign Policy towards Iraqنقش هویت و منافع در سیاست خارجی ایران نسبت به عراق569593375710.22126/mps.2025.11425.1048FAسید محمدرضاموسویاستادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه صنعتی کرمانشاه، کرمانشاه، ایرانرامینبخشیدکتری روابط بینالملل دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانJournal Article20241122Iran-Iraq relations have long been complex and important due to their deep historical, cultural, religious, and geopolitical commonalities. After the fall of Saddam Hussein in 2003, these relations entered a new phase and the Islamic Republic of Iran emerged as a key player in Iraq's political developments. Iran's foreign policy towards Iraq, as one of its strategic and important neighbors, is influenced by several factors, including historical, religious, security, and economic. These policies are formulated and implemented with the aim of maintaining and expanding Iran's influence in the region and ensuring the country's national security and economic interests. Most of the existing literature on Iran's foreign policy towards the Middle East focuses mainly on military/strategic issues. They neglect the role of material interests in advancing Tehran's foreign policy. The aim of this research is to examine and resolve the issue of the relationship between identity and material interests in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran towards Iraq, especially after the Arab Spring and the spread of ISIS. This study examines the complex relationship between identity and material interests that mutually reinforce each other to understand the multifaceted factors that shape the foreign policy of the Islamic Republic of Iran towards the region. The present article seeks to answer the question of what impact identity and interests have had on Iran’s foreign policy towards Iraq? The main hypothesis of the article is that cultural and identity proximity helps the Islamic Republic to diversify its economy by exporting its non-oil goods to Iraq, where it enjoys soft and hard power but has a limited sphere of economic influence.روابط ایران و عراق بهواسطۀ اشتراکات عمیق تاریخی، فرهنگی، مذهبی و ژئوپلیتیکی، از دیرباز پیچیده و در عین حال حائز اهمیت بوده است. پس از سقوط صدام حسین در سال 2003، این روابط وارد فاز جدیدی شد و جمهوری اسلامی ایران بهعنوان یکی از بازیگران کلیدی در تحولات سیاسی عراق ظهور کرد. سیاست خارجی ایران نسبت به عراق، بهعنوان یکی از همسایگان استراتژیک و مهم، تحت تأثیر عوامل متعدد تاریخی، مذهبی، امنیتی و اقتصادی قرار دارد. این سیاستها با هدف حفظ و گسترش نفوذ ایران در منطقه و تضمین امنیت ملی و منافع اقتصادی این کشور تدوین و اجرا میشود. بیشتر مطالعات دربارۀ سیاست خارجی ایران در قبال خاورمیانه عمدتاً بر مباحث نظامی / استراتژیک متمرکز است و نقش منافع مادی در پیشبرد سیاست خارجی تهران مغفول مانده است. در نتیجه، هدف این تحقیق پر کردن این خلأ از طریق طراحی ساختارگرایی انتقادی برای پرداختن به روابط اقتصادی ایران با عراق بهعنوان مطالعۀ موردی برجسته در دورۀ بعد از بهار عربی است. هدف پژوهش بررسی و حل مسئلۀ رابطۀ بین هویت و منافع مادی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران نسبت به عراق بهخصوص بعد از بهار عربی و گسترش داعش است. در این تحقیق، رابطۀ پیچیدۀ بین هویت و منافع مادی که بهصورت متقابل قوام مییابند، برای درک عوامل چندوجهی که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال منطقه را شکل میدهد، مورد بررسی قرار میگیرد. مقالۀ حاضر در پی پاسخ به این سؤال است که هویت و منافع چه تأثیری بر سیاست خارجی ایران نسبت به عراق داشته است. فرضیۀ اصلی مقاله عبارت است از اینکه نزدیکی فرهنگی و هویتی، به جمهوری اسلامی کمک میکند تا با صادرات کالاهای غیرنفتی خود به عراق، که در آنجا از قدرت نرم و سخت برخوردار است اما حوزۀ نفوذ اقتصادی محدود دارد، اقتصاد خود را تنوع بخشد.https://mps.razi.ac.ir/article_3757_29eef3e016cfa82dc77f2fe1157cd354.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24443420250120Discourse Analysis of Religious and National Identity in Iran
after the Islamic Revolutionتحلیل گفتمانی هویت مذهبی و ملی در ایران پس از انقلاب اسلامی593624376710.22126/mps.2025.12267.1066FAفرهادویسیدانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.Journal Article20250603This article, within a discursive framework, examines the articulation of identity construction in Iran after the Islamic Revolution, with a focus on the discourse of late nationalism. The Islamic Revolution, as one of the most significant historical turning points in Iran, paved the way for fundamental transformations in the country’s political and identity discourses. During this period, various discourses have sought to define and redefine Iranian national identity. This study, using the theoretical framework of Laclau and Mouffe’s discourse theory, aims to analyze the discursive processes and articulations emerging within late nationalism, and to demonstrate how this discourse has attempted to integrate various identity elements—religious, historical, and cultural—into a unified narrative. The article also addresses the discursive challenges and rivalries between late nationalism and other identity discourses, such as Islamism and radical Westernism. The findings indicate that, by employing symbols, cultural assets, and historical narratives, this discourse has been relatively successful in the reproduction of national identity. However, it still faces challenges in achieving full articulation and broad societal acceptance. This study, through a descriptive and analytical method, offers a comprehensive picture of discursive transformations and their impact on the construction of national identity in post-revolutionary Iran.این مقاله در یک فضای گفتمانی به بررسی مفصلبندی ساخت هویت در ایران پس از انقلاب اسلامی با تمرکز بر گفتمان ملیگرایی متأخر میپردازد. انقلاب اسلامی، بهعنوان یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخی ایران، زمینهساز تحولات اساسی در گفتمانهای هویتی و سیاسی کشور شد. در این دوران، گفتمانهای مختلفی در تلاش برای تعریف و بازتعریف هویت ملی ایرانی بودهاند. در پژوهش حاضر، با استفاده از چارچوب نظریۀ گفتمان لاکلا و موفه، سعی شده روندهای گفتمانی و مفصلبندیهای ناشی از آن در ملیگرایی متأخر بررسی و نشان داده شود که چگونه این گفتمان تلاش کرده تا عناصر گوناگون هویتی، از جمله مؤلفههای مذهبی، تاریخی و فرهنگی را در چارچوب یک روایت مشترک تلفیق نماید. همچنین، به تحلیل چالشها و رقابتهای گفتمانی میان ملیگرایی متأخر و سایر گفتمانهای هویتی، نظیر اسلامگرایی و غربگرایی رادیکال پرداخته شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که این گفتمان از طریق بهرهگیری از نمادها، داشتهها و روایتهای تاریخی، توانسته است بهطور نسبی در بازتولید هویت ملی موفق عمل کند؛ اما همچنان با چالشهایی در مفصلبندی کامل و پذیرش عمومی روبهرو است. مقالۀ حاضر با استفاده از روش توصیفی و تحلیلی، به ارائۀ تصویری جامع از تغییرات گفتمانی و تأثیر آن بر ساخت هویت ملی در ایران پس از انقلاب پرداخته است.https://mps.razi.ac.ir/article_3767_a76e590b2694f601138de4b4512a0197.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24443420250120The Islamic Revolution of Iran and the Discourses of Exporting the Revolutionانقلاب اسلامی ایران و گفتمانهای صدور انقلاب625654374410.22126/mps.2025.12150.1063FAیاسرقائمیدانشجوی دکتری جامعهشناسی سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.0009-0004-5414-500XJournal Article20250509In 1979, the Islamic Revolution took place, heralding many developments and missions in the domestic and international arenas. One of the missions of the revolution, stemming from the universal nature of Islam, was the issue of exporting the revolution, which has been pursued in various models since the time of the revolution to this day. Exporting the Islamic Revolution was one of the most important goals and ideals of the discourse of the Islamic Revolution in Iran and has been pursued in the sub-discourses of fundamentalism and reformism with various tools and methods. The present article, using the analytical-descriptive method and utilizing library and internet data, seeks a comparative analysis of the way in which the principle of exporting the revolution is pursued in the sub-discourses of fundamentalism and reformism and the outcome of this pursuit, using discourse theory. The findings of the study indicate that in the post-revolutionary era, in principled and value-based governments, the export of the revolution was pursued with greater intensity and sometimes forcibly and within the framework of the Islamic government, but in reformist and moderate governments, it was carried out with less intensity and peacefully and within the framework of the developed government. The assumption of the present article is that in every valley where the export of the revolution has proceeded in a forcible and tension-generating direction, it has increased tension and violent and sometimes aggressive responses from the rivals and enemies of the Islamic Revolution, and has prepared the ground for extremist groups and governments in the region.در سال 1357 انقلاب اسلامی رخ داد که پیامآور تحولات بسیار و رسالتهایی در عرصۀ داخلی و بینالمللی بود. یکی از رسالتهای انقلاب نشئتگرفته از ماهیت جهانشمول اسلام، مسئلۀ صدور انقلاب بود که از زمان انقلاب تا به امروز در الگوهای مختلفی پیگیری شده است. صدور انقلاب اسلامی از اهمّ اهداف و آرمانهای گفتمان انقلاب اسلامی ایران بوده و در خردهگفتمانهای اصولگرایی و اصلاحطلبی با ابزار و روشهای متنوع و مختلف پیگیری شده است. مقالۀ حاضر با استفاده از روش تحلیلی- توصیفی و با بهرهگیری از دادههای کتابخانهای و اینترنتی بهدنبال یک تحلیل مقایسهای از نحوۀ پیگیری اصل صدور انقلاب در خردهگفتمانهای اصولگرایی و اصلاحطلبی و فرجام این پیگیری با بهکارگیری نظریۀ گفتمان است. یافتههای پژوهش حکایت از آن دارد که در دوران بعد از انقلاب در دولتهای اصولگرا و ارزشی، صدور انقلاب با شدت بیشتر و گاه بهصورت قهرآمیز و در چارچوب حکومت اسلامی پیگیری شده اما در دولتهای اصلاحطلب و اعتدالی با شدت کمتر و مسالمتجویانه و در چارچوب حکومت توسعهیافته به انجام رسیده است. هدف نوشتار حاضر واکاوی نقطهضعفها و ارائۀ دادهها و نتایج مناسبی بهمنظور کمک به پیگیری اصولیتر، منطقیتر و خردمندانهتر اصل صدور انقلاب در نظام جمهوری اسلامی با توجه به رهنمودهای امام خمینی و مقام معظم رهبری است.https://mps.razi.ac.ir/article_3744_1c5918f0f0d46856fab2effb934784f5.pdf