دانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24444420260220Global Warming and a Comparative Study of Water Governance in Iran and Turkeyگرمایش جهانی و بررسی مقایسهای حکمرانی آب در ایران و ترکیه554578420610.22126/mps.2026.12820.1096FAسعیدمیرترابیدانشیار، گروه روابط بینالملل، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول).0000-0003-3697-2672ماهکمیرترابیکارشناسارشد حقوق خصوصی، پردیس فارابی دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0008-8554-1899مهتابساری اصلانیکارشناسارشد علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.0009-0006-7960-7420Journal Article20250918Both neighboring countries, Iran and Turkey, have faced serious crises in recent years regarding global warming and the scarcity of available water resources. They have taken measures to manage the crisis and ensure sustainable access to their water resources. Previous discussions and studies in Persian and English sources have primarily focused on the impact of water issues on bilateral relations or examined water governance structures separately in each country. However, the present article attempts, for the first time, to comparatively analyze the responses of both countries to the water crisis. The article aims to systematically examine the effects of global warming on water resources in Iran and Turkey, evaluating the governance frameworks, policy responses, and their effectiveness in both countries. The main question addressed is: How can water resource governance in Iran and Turkey from 2014 to 2024 be compared in terms of institutional governance and the effectiveness of adopted policies? The hypothesis, investigated through descriptive and analytical methods, posits that "institutional water governance in Iran from 2014 to 2024 has primarily focused on supply-side management in a centralized manner, leading to short-term and unsustainable relief measures in the face of water crises. In contrast, during the same period, Turkey has shifted toward participatory and demand-side management, achieving local advancements in water management." The findings highlight shared vulnerabilities, differing governance capacities, and the need for integrated water resource management strategies under climate uncertainty in both countries.هر دو کشور همسایه ایران و ترکیه در سالهای اخیر با بحرانهایی جدی در زمینۀ گرمایش زمین و محدود شدن منابع آبی در دسترس خود روبهرو شدهاند و اقدامهایی را برای مدیریت بحران و تضمین دسترسی پایدار به منابع آبی خود در پیش گرفتهاند. بحثها و مطالعات پیشین در منابع فارسی و انگلیسی، بیشتر بر تأثیر مسائل آب بر روابط دو کشور یا بررسی ساختارهای حکمرانی آب بهطور جداگانه در دو کشور متمرکز بوده است؛ در حالی که در مقالۀ حاضر تلاش شده تا برای نخستین بار بهشکلی مقایسهای، واکنشهای دو کشور به بحران آب بررسی و تحلیل شود. در همین راستا، بهشکلی منظم، اثرات گرمایش جهانی بر منابع آب در ایران و ترکیه بررسی و چارچوبهای حکمرانی و واکنشهای سیاستی و اثربخشی آنها در هر دو کشور ارزیابی شده است. پرسش اصلی مقاله این است که حکمرانی منابع آب در دو کشور ایران و ترکیه در سالهای 2014 تا 2024 را چگونه میتوان از جنبههای نهادی حکمرانی و اثربخشی سیاستهای اتخاذشده با هم مقایسه کرد؟ فرضیهای که در پاسخ به این پرسش به روش توصیفی و تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته این است که «حکمرانی نهادی منابع آب در ایران در سالهای 2014 تا 2024، بیشتر معطوف به مدیریت عرضه و به شیوهای متمرکز بوده و تسکینهای کوتاهمدت و ناپایداری را در مواجهه با بحران آب ایجاد کرده است؛ در حالی که در همین مدت، ترکیه بهسمت مدیریت مشارکتطلبانه و مدیریت سمت تقاضا حرکت کرده و به پیشرفتهایی محلی در مدیریت آب دست پیدا کرده است». یافتۀ مقاله بر آسیبپذیریهای مشترک، ظرفیتهای حکمرانی متفاوت و نیاز به استراتژیهای مدیریت یکپارچۀ منابع آب در شرایط عدم قطعیت اقلیمی در این دو کشور تأکید کرده است.https://mps.razi.ac.ir/article_4206_f384aab990b88edf25c2fa5a9967c320.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24444420260220Climate Change; State Legitimacy and the Potential for Redefining the Political in Mesopotamiaتغییرات اقلیمی؛ مشروعیت دولتها و امکان بازتعریف امر سیاسی در بینالنهرین579608420710.22126/mps.2026.12872.1102FAعلی اشرفنظریدانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول).پرهامپوررمضانپژوهشگر گروه کشمکش و همکاری در خاورمیانه، مرکز پژوهشهای علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه، تهران، ایران.0000-0001-7375-0054Journal Article20250925Climate change, as one of the most significant challenges of the contemporary era, has profound effects on political structures and the legitimacy of states. In the Mesopotamia region, which has a long history of environmental changes and water resource crises, this issue is of particular importance. In light of the foregoing, the research question can be formulated as follows: How can climate change influence the legitimacy of states and provide an opportunity for the redefinition of the political? The aim of this study is to analyze the relationship between climate crises and the redefinition of political power in Mesopotamia, and to investigate whether environmental changes can pave the way for the formation of new political norms and institutions. It is also hypothesized that climate change not only poses a threat to the stability of states but can also act as a driving force in redefining the political and rebuilding state legitimacy. Through the analysis of qualitative data, it can be estimated that climate crises, by exerting pressure on vital resources, limit and diminish the ability of states to respond to needs, leading to the emergence of new political solutions and structures. Understanding and managing the impacts of climate change is essential for maintaining legitimacy and political stability in vulnerable regions such as Mesopotamia, and the redefinition of the political can be a strategic response to this challenge. In addition to economic and social pressures, climate change affects the legitimacy of states and their capacity to manage vital resources. A state that fails to respond promptly and effectively to environmental crises will face declining public trust and increasing dissatisfaction.تغییرات اقلیمی بهعنوان یکی از مهمترین چالشهای دوران معاصر تأثیرات عمیقی بر ساختارهای سیاسی و مشروعیت دولتها بر جای میگذارد. در منطقۀ بینالنهرین که سابقۀ طولانی تغییرات محیطی و بحرانهای منابع آبی را تجربه کرده این مهم از اهمیت وافری برخوردار است. با توجه به موارد مذکور، پرسش پژوهش را میتوان چنین در نظر گرفت که تغییرات اقلیمی چگونه میتواند مشروعیت دولتها را تحتتأثیر قرار داده و امکان بازتعریف امر سیاسی را فراهم آورد؟ هدف این مطالعه تحلیل رابطۀ میان بحرانهای اقلیمی و بازتعریف قدرت سیاسی در بینالنهرین است و در پی بررسی این مسئله است که آیا تغییرات محیطی میتواند زمینهساز شکلگیری هنجارها و نهادهای سیاسی جدید شود یا خیر. همچنین فرض است که تغییرات اقلیمی نهتنها تهدیدی برای ثبات دولتها محسوب میشود، بلکه میتواند بهعنوان عاملی محرّک در بازتعریف امر سیاسی و بازسازی مشروعیت دولتها عمل کند. با تحلیل دادههای کیفی میتوان برآورد کرد که بحرانهای اقلیمی با اعمال فشار بر منابع حیاتی، توانایی دولتها در پاسخگویی به نیازها را محدود و کم ساخته و به ظهور راهکارها و ساختارهای سیاسی جدید منجر شده است. درک و مدیریت تأثیرات تغییرات اقلیمی برای حفظ مشروعیت و پایداری سیاسی در مناطق آسیبپذیری مانند بینالنهرین ضروری است و بازتعریف امر سیاسی میتواند پاسخی راهبردی به این چالش باشد. تغییرات اقلیمی، علاوه بر فشارهای اقتصادی و اجتماعی، بر مشروعیت دولتها و توانایی آنان در مدیریت منابع حیاتی تأثیر میگذارد. دولتی که نتواند بهنگام و مؤثر به بحرانهای محیطی پاسخ دهد، با کاهش اعتماد عمومی و افزایش نارضایتی روبهرو خواهد شد.https://mps.razi.ac.ir/article_4207_24fd845d1b68eabf37eedd057737bbf3.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24444420260220Improper Management of the Dust Crisis in Iraq and Its Consequences on Iranمدیریت نامناسب بحران ریزگردها در عراق و پیامدهای ناشی از آن بر ایران609659420310.22126/mps.2026.13450.1137FAیاشارذکیدانشیار گروه جغرافیای سیاسی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران ، ایران.0000-0002-7117-0360عزت الهقاسمی فردانشجوی دکتری گروه جغرافیای سیاسی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0009-0445-9496حسنکامران دستجردیاستاد گروه جغرافیای سیاسی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-3068-2511Journal Article20251228One of the most important environmental crises in arid and semi-arid regions of the world is the phenomenon of desertification and wind erosion, which is one of the consequences of the occurrence of dust storms and the movement of dust dust. The phenomenon of dust is one of the destructive and common phenomena in arid and desert regions that has harmful effects on the environment. Iraq is prone to the occurrence of the phenomenon of dust due to climatic and geographical conditions. The country's hydropolitics and water resources management have a significant impact on the region's environment and hydropolitical interactions with neighboring countries. For several years, this geopolitical phenomenon has also increased significantly in Iran and its scope has extended to major cities and has had harmful effects for our country. This research seeks to achieve an accurate understanding of the geographical status of dust hotspots and their path in the region by using a descriptive-analytical method and using library and internet resources, and then based on the information and The obtained evidence analyzes the management of the dust crisis in Iraq and its impact on Iran. The results indicate that Iraq is one of the important centers of dust creation and emission in Iran, and Iraq's inefficient policies in the field of water resources and the dust crisis have affected the environment and hydropolitics of Iran and even affected the hydropolitical relations between Iran and Iraq. In order to reduce the phenomenon of dust in Iran, proper management of water resources in Iraq is essential. On the other hand, it is expected that Iraq will take action to solve this crisis with proper management and efficient diplomacy and with close interaction with relevant regional and international institutions and neighboring countries, especially Iran.چکیده <br />یکی از مهمترین بحرانهای زیستمحیطی در مناطق خشک و نیمهخشک جهان، پدیده بیابانزایی و فرسایش بادی است که وقوع طوفانهای گرد و غبار و حرکت ریزگردها از پیامدهای آن محسوب میشود. پدیده ریزگرد یکی از پدیدههای مخرب و رایج در نواحی خشک و بیابانی است که تأثیرات زیانباری بر محیطزیست میگذارد. عراق به سبب شرایط اقلیمی و جغرافیایی مستعد رخداد پدیده ریزگرد میباشد. هیدروپلیتیک و مدیریت منابع آب این کشور تأثیر بسزایی در محیطزیست منطقه و تعاملات هیدروپلیتیکی با کشورهای همسایه دارد. سالیان چندی است که این پدیده ژئوپلیتیکی در ایران نیز افزایش محسوسی یافته و دامنه آن تا شهرهای عمده کشیده شده و اثرات زیانباری را برای کشورمان به همراه داشته است. این تحقیق در صدد است که با روش توصیفی_تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای و اینترنتی به شناخت دقیقی از وضعیت جغرافیایی کانونهای ریزگردساز و مسیر آنها در منطقه دست یابد و سپس با استناد به اطلاعات و شواهد کسبشده به تحلیل مدیریت بحران ریزگردها در عراق و تأثیر آن بر ایران بپردازد. نتایج حاکی از آن است که عراق بهعنوان یکی از کانونهای مهم ایجاد و انتشار گرد و غبار در ایران میباشد و سیاستهای ناکارآمد عراق در زمینه منابع آبی و بحران ریزگردها بر محیطزیست و هیدروپلیتیک ایران تأثیرگذار بوده و حتی روابط هیدروپلیتیکی بین ایران و عراق را نیز تحت تأثیر قرار داده است. جهت کاهش پدیده ریزگرد در ایران، مدیریت مناسب منابع آب در کشور عراق الزامی است. از این سو انتظار میرود، عراق با مدیریت صحیح و دیپلماسی کارآمد و با تعامل تنگاتنگ با نهادهای مرتبط منطقهای و بینالمللی و کشورهای همسایه بهخصوص ایران، در جهت حل این بحران اقدام نماید.https://mps.razi.ac.ir/article_4203_7077ba08ce54305914a9c331fc3d1c4d.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24444420260220An Analysis of the Biological-Security Threats of the Aras River to the Northwestern Provinces of Iran via Futures Studies Approachتحلیل تهدیدهای امنیتی-زیستی رودخانۀ ارس بر استانهای شمال غربی ایران با رویکرد آیندهپژوهی653690420510.22126/mps.2026.12914.1105FAمحمدمحبتیکارشناسارشد جغرافیای سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.افشینمتقیاستاد جغرافیای سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول).آرشقربانی سپهرمحقق پسادکتری جغرافیای سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانJournal Article20250930The Aras River, as a vital artery and a common water border between Iran and neighboring countries, plays a decisive role in the biological and economic security of the northwestern provinces of Iran. Therefore, the present study aims to comprehensively identify the biological security threats of the Aras River to the northwestern provinces of Iran. The research method in this article is a mixed method (quantitative-qualitative), and the data were obtained from library and field sources. Data analysis was performed using MICMAC software. The results indicate that the construction and operation of these dams on the Aras watershed, especially large Turkish projects that have a direct impact on the main source feeding the Aras, will create a future with serious challenges for the region. The most important of these threats include water scarcity and a sharp decline in Iran's water rights as a result of water diversion and storage, changes in water quality due to reduced river flow and accumulation of pollutants, the destruction of ecosystems dependent on the river and downstream wetlands, and threats to food security due to reduced production capacity in the agricultural sector. On this basis, if a general agreement on the fair use and exploitation of the Aras River is not reached among the bordering countries, relations between the Aras River countries will be drawn into conflict in near future. Consequently, water supply management in the northwestern borders of Iran will face many problems. Therefore, a passive approach to these challenges will present the region's biological security with an irreparable risk. Instead, developing an active strategy and comprehensive water diplomacy at the national and international levels, strengthening monitoring and early warning systems, as well as adopting water scarcity adaptation strategies in the agricultural and industrial sectors are suggested as inevitable necessities to ensure a sustainable and secure future in northwest Iran.رودخانۀ ارس بهعنوان یک شریان حیاتی و مرز آبی مشترک بین ایران و کشورهای همسایه، نقش تعیینکنندهای در امنیت زیستی و اقتصادی استانهای شمالغربی ایران ایفا میکند. لذا مسئلۀ اصلی پژوهش حاضر تهدیدهای امنیتی-زیستی رودخانۀ ارس بر استانهای شمالغربی ایران است و هدف آن، شناسایی جامع این تهدیدهاست. روش پژوهش آمیخته (کمی-کیفی) است. دادهها از طریق منابع کتابخانهای و میدانی به دست آمده است. تحلیل دادهها از طریق نرمافزار MICMAC انجام شده است. نتایج نشان میدهد ساخت و بهرهبرداری از این سدها بر روی حوضۀ آبریز ارس، بهویژه پروژههای بزرگ ترکیه که بر منبع اصلی تغذیهکنندۀ ارس تأثیر مستقیم دارد، آیندهای توأم با چالشهای جدی را برای منطقه رقم خواهد زد. مهمترین این تهدیدها شامل کمآبی و کاهش شدید حقابۀ ایران در نتیجۀ انحراف و ذخیرهسازی آب، تغییر در کیفیت آب بهدلیل کاهش دبی رودخانه و تجمع آلایندهها، تخریب اکوسیستمهای وابسته به رودخانه و تالابهای پاییندست، و تهدید امنیت غذایی ناشی از کاهش توان تولید در بخش کشاورزی است. بر این بنیان، اگر توافق همگانی بر سر استفاده و بهرهبرداری عادلانه از رودخانۀ ارس میان کشورهای هممرز در این رودخانه صورت نگیرد، در آیندهای نهچندان دور روابط میان کشورهای رودخانۀ ارس به منازعه کشیده خواهد شد و پیامدهای آن مدیریت تأمین آب را در مرزهای شمالغربی کشور با مشکلات فراوانی مواجه خواهد نمود. رویکرد منفعلانه در قبال این چالشها، امنیت زیستی منطقه را با مخاطرۀ جبرانناپذیری مواجه خواهد کرد. بنابراین، تدوین راهبرد فعال و دیپلماسی آب فراگیر در سطح ملی و بینالمللی، تقویت سیستمهای پایش و هشدار سریع، و اتخاذ راهکارهای سازگاری با کمآبی در بخشهای کشاورزی و صنعت بهعنوان ضرورتهای اجتنابناپذیر برای تضمین آیندۀ پایدار در شمالغرب ایران پیشنهاد میشود.https://mps.razi.ac.ir/article_4205_09a0c10fca55be448453e5c38b7b402a.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24444420260220The Contradictory Foreign Policy Approach of Erdogan’s Government and Its Security Implications for Iran in the Context of the Syrian Crisisرویکرد سیاست خارجی متناقض دولت اردوغان در بعد منطقهگرایی و پیامدهای امنیتی آن بر ایران در بستر بحران سوریه691712420810.22126/mps.2026.13092.1118FAاحمدشوهانیاستادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.Journal Article20251103One of the main issues that has attracted the attention of all analysts of the international system from the perspective of regional studies is the contradictory approach of the Turkish government toward regionalism and regional crises. The question is: how does Erdogan’s foreign policy approach explain the interests and goals of Turkey at the regional level? It seems that the Turkish government’s foreign policy approach in the modern era is accompanied by a kind of duality and contradiction. This country simultaneously plays the role of an active regional power and a mediator of stability, meanwhile pursuing its ideological and geopolitical interests through direct interventions and exploiting regional crises. The present fundamental-applied research follows a qualitative method and a descriptive-analytical approach. The purpose of this research is to analyze and investigate the foreign policy behavior of the Turkish government in regional crises, particularly the Syrian crisis and its security implications for the Islamic Republic of Iran. The findings and results demonstrate that the contradictory behavior of Turkey's foreign policy in the regional debates has had effective consequences in the regional-security parameters for the Islamic Republic of Iran. The Turkish government, by comprehensively supporting the opponents of Bashar al-Assad’s government during his presidential term and eventual fall, has exacerbated instability around Iran's borders and has increased threats from Israel and the Abrahamic Axis and the presence of extra-regional powers, further weakening the axis of resistance and reducing Iran's regional influence.یکی از اصلیترین موضوعاتی که از منظر مطالعات منطقهای توجه اغلب تحلیلگران سیستم بینالملل را معطوف به خود نموده مسئلۀ رویکرد متناقض دولت ترکیه در بحث منطقهگرایی و در بحرانهای منطقهای است. سؤال این است که رویکرد سیاست خارجی دولت اردوغان چگونه منافع و اهداف این کشور را در سطح منطقهای تبیین مینماید؟ به نظر میرسد که رویکرد سیاست خارجی دولت ترکیه در دوران جدید با نوعی دوگانگی و تناقض همراه است. این کشور همزمان نقش یک قدرت منطقهای فعال و میانجی ثبات را ایفا میکند و در عین حال، با استفاده از مداخلات مستقیم و بهرهبرداری از بحرانها، منافع ایدئولوژیک و ژئوپلیتیک خود را دنبال میکند. پژوهش حاضر از نوع بنیادی-کاربردی، با روش کیفی و رویکرد توصیفی-تحلیلی تدوین شده است. هدف از طرح این پژوهش نیز تحلیل و واکاوی رفتار سیاست خارجی دولت ترکیه در بحرانهای منطقهای بهخصوص بحران سوریه و پیامدهای امنیتی آن برای جمهوری اسلامی ایران است. یافتهها و نتایج پژوهش حاضر نشان میدهند که رفتار متناقض سیاست خارجی ترکیه، در بحث منطقهای و بهخصوص در بحران سوریه پیامدهای مؤثری در بعد منطقهای-امنیتی برای جمهوری اسلامی ایران داشته است. دولت ترکیه با حمایت همهجانبه از مخالفان دولت سوریه (از ابتدا تا انتها) و سقوط دولت بشار اسد، ضمن تشدید بیثباتی پیرامون مرزهای ایران، موجب افزایش تهدیدات اسراییل و محور ابراهیم، حضور قدرتهای فرامنطقهای، تضعیف هرچه بیشتر محور مقاومت و کاهش نفوذ منطقهای ایران شده است.https://mps.razi.ac.ir/article_4208_14e7bee4422098f2f70e9ad8d7eecc35.pdfدانشگاه رازیمطالعات سیاسی بین النهرین2821-24444420260220Strategic Culture; Recognizing Israel's Strategic Challenges in West Asiaفرهنگ راهبردی؛ بازشناسی چالشهای استراتژیک اسرائیل در غرب آسیا713740420910.22126/mps.2026.12937.1108FAحسنرنگرز جدیدانشجوی دکتری روابط بینالملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران.0009-0005-9596-9707قاسمترابیاستاد روابط بینالملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران (نویسنده مسئول)0000-0002-5359-9390علیرضارضاییدانشیار روابط بینالملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران0000-0002-2865-4343Journal Article20251005Strategic culture is a recent approach in international relations studies that examines the impact of soft components and cultural factors on the strategic actions of states. Israel is among the political regimes in West Asia that focuses on the challenge of survival in matters of national security. This research aims to identify and understand Israel's security strategies through the lens and theoretical framework of strategic culture, seeking to answer how Israel's strategic culture has influenced the creation of its security policymaking challenges in West Asia? Given the exploratory nature of the research, no hypothesis has been designed for it; therefore, the application of the results in the security policymaking processes of West Asian countries, including the Islamic Republic of Iran, doubles the importance of this research in the current inflamed and tense security conditions of Southwest Asia. As for methodology, a documentary-library study and in-depth interviews were used for data collection, while the rational interpretation and qualitative content analysis methods were employed for analysis. The research findings emphasize that the elements constituting Israel's strategic culture, upon which its security strategies in West Asia rely, can be divided into two categories: objective-tangible propositions and subjective-narrative propositions. These components generate strategic realities across various domains in Israel's policymaking, leading to failures and strategic security challenges for its security apparatus, including military forces and the intelligence community. It is evident that predicting behaviors and policies resulting from security errors provides West Asian countries with the upper hand in the realms of foreign policy, covert diplomacy, and security warfare.فرهنگ راهبردی رویکردی متأخر در مطالعات روابط بینالملل است که تأثیر مؤلفههای نرم و عوامل فرهنگی بر کنشگری راهبردی دولتها را مورد توجه قرار میدهد. اسرائیل از جمله رژیمهای سیاسی منطقۀ غرب آسیا محسوب میشود که در مسائل امنیت ملی، بر چالش بقا تمرکز دارد. این پژوهش با هدف بازشناسی و درک استراتژیهای امنیتی اسرائیل از دریچه و چارچوب نظری فرهنگ راهبردی، سعی دارد به این پرسش پاسخ دهد که تأثیر فرهنگ راهبردی اسرائیل در ایجاد چالشهای سیاستگذاری امنیتی آن در غریب آسیا چگونه است؟ با توجه به اکتشافی بودن پژوهش، فرضیهای برای آن طراحی نشده و لذا کاربست نتایج در فرایند سیاستگذاری امنیتی کشورهای غرب آسیا از جمله ج. ا. ایران، اهمیت تحقیق را در شرایط امنیتی ملتهب و پرتنش کنونی جنوبغرب آسیا دوچندان مینماید. از منظر روش تحقیق، با بهرهگیری از مطالعۀ اسنادی-کتابخانهای و مصاحبۀ عمیق برای جمعآوری داده و از روش تفسیر عقلانی و تحلیل محتوای کیفی برای تجزیه و تحلیل استفاده شده است. یافتههای پژوهش تأکید مینماید که عناصر تشکیلدهندۀ فرهنگ راهبردی اسرائیل را ـ که استراتژیهای امنیتی آن کشور در غرب آسیا با اتکا به آن اتخاذ میشوند ـ میتوان در دو دستۀ گزارههای عینی-ملموس و گزارههای ذهنی-روایتی جای داد. این مولفهها در سیاستگذاری اسرائیل واقعیتهای استراتژیکی در عرصههای مختلف تولید میکند که دستگاههای امنیتی آن شامل نیروهای نظامی و جامعۀ اطلاعاتی را دچار ناکامیها و چالشهای استراتژیک امنیتی مینماید. واضح است که پیشبینی رفتارها و سیاستهای اعمالی برساخته از خطاهای امنیتی، برای کشورهای غرب آسیا دست برتر در عرصۀ سیاست خارجی، دیپلماسی پنهان و جنگ امنیتی را فراهم میسازد.https://mps.razi.ac.ir/article_4209_e0daa09f79c5e61ccbcf269d98b4fab6.pdf